Barendrechter Paul van Wijnen (46) leeft al twaalf jaar met de ziekte van Parkinson. Ondanks zijn haperende motoriek probeert hij dit weekend de torenhoge Mont Blanc te beklimmen “Ik heb me goed voorbereid, maar ik vind het mega-spannend”, zegt hij.
Voordat Paul de diagnose Parkinson kreeg, werkte hij onder meer als politieagent, in een jeugdgevangenis en als trainingsacteur voor de Politieacademie. Tijdens trainingen, waarbij hij praktijksituaties naspeelde voor agenten en speciale eenheden, liep hij een blessure aan zijn elleboog op. Toen die niet overging, volgde een medisch onderzoek. Artsen gingen aanvankelijk uit van een zenuwbeschadiging, maar na een scan en aanvullend onderzoek bleek er iets heel anders aan de hand. “Ik zat in de bloei van mijn leven: het was zo’n dreun”, vertelt de Barendrechter in het radioprogramma R-Uit!.
Hersenstimulator
In december 2023 onderging Paul een Deep Brain Stimulation-operatie, hij kreeg toen een hersenstimulator die de symptomen van de ziekte vermindert. “De operatie is heel intens, en het is ook niet geheel zonder risico”, zegt Paul. “In het ergste geval overlijd je, maar goed: dat kan ook bij een vingeroperatie.”
“Ze hebben een kastje in mijn borst geplaatst met een draadje dat naar mijn schedel gaat”, legt Paul uit. “Hieraan zitten pinnen met de lengte van een pen die een constante elektrische puls afgeven. Dat bootst de aanmaak van dopamine in mijn hersenen na, waardoor ik weer iets beter kan functioneren dan voorheen.”
Ondanks de operatie kan hij niet vloeiend bewegen, zijn motoriek hapert behoorlijk. Anderhalf jaar geleden besloot Paul desondanks de uitdaging aan te gaan om de Mont Blanc te beklimmen. “Ik dacht: ik voel me fit, ik voel me sterk en ik kan dat zelf ook doen.” Zo werd de uitdaging een soort bewijs voor zichzelf. “Hoppakee: mensen met Parkinson kunnen dat ook nog.”
Beklimming
“Ik heb me goed voorbereid, maar ik vind het mega-spannend.” Door als eerste persoon ter wereld met Deep Brain Stimulation de hoogste berg van West-Europa beklimmen, hoopt hij op meer aandacht voor de ziekte en zamelt hij geld in voor zijn zelf opgerichte stichting Sparkinson. Bewustzijn over de ziekte is nodig, volgens Paul. “In Parkinson-land is veel gericht op ouderen, terwijl de ziekte compleet willekeurig is”, vertelde hij eerder al aan Rijnmond. “Ik ben een keer in een Parkinson-café geweest, maar ik ben meteen weggelopen: allemaal grijze bejaarden. Daar kan ik mijzelf totaal niet mee vergelijken. Ik ben de ziekte niet, maar ik heb het wel.”
Rotterdamse mentaliteit
De beklimming doet hij donderdag samen met een vriend die ook Parkinson heeft. Hij heeft er ondanks de spanning vertrouwen in. “Hoewel ik niet meer zo fit ben als voorheen, kan ik meer dan de gemiddelde gezonde persoon.” En opgeven? Dat is volgens Paul geen optie. “Het is zwaar geweest en het is nog steeds regelmatig zwaar.” Maar hij denkt dat zijn Rotterdamse mentaliteit hem zal helpen, niet alleen tijdens de klim, maar ook om moedig voorwaarts te gaan: “Mouwen opstropen, niet te veel zeiken en gewoon gaan.”